Książki dla dzieci » Za niebieskimi drzwiami

Za niebieskimi drzwiami

Za niebieskimi drzwiami

Wyd.: Instytut Wydawniczy Latarnik
Wiek dziecka: od 10 lat
Ocena: 4.2/5 od 41 os.

Nagrody

Nagroda DONGA - Mały i Duży Dong
Nagroda DONGA - Mały i Duży Dong »
Duży Dong
Rok przyznania: 2010

Książka przyjazna dziecku
Książka przyjazna dziecku »
nominacja
Rok przyznania: 2011

ISBN: 978-83-60000-42-7

Dwunastoletni Łukasz wyjeżdża z mamą samochodem na wymarzone wakacje. Mają wypadek, po którym chłopiec trafia do szpitala, a stamtąd do pensjonatu swojej ciotki w niewielkim nadmorskim miasteczku. Nie potrafi przystosować się do nowego życia – nie dogaduje się ani z ciotką, ani z innymi dziećmi. Czuje się samotny i marzy, by wyrwać się z obcego mu miejsca. Przypadkowo odkrywa, że niebieskie drzwi w starym pensjonacie można otworzyć tak, by zaprowadziły go do innego świata. Baśniowego, tajemniczego i na pozór przyjaznego, choć Łukasz szybko się przekona, że tylko do czasu...
„Za niebieskimi drzwiami” Marcina Szczygielskiego to – podobnie jak „Omega” i „Czarny Młyn” (ukaże się w marcu 2011 r.) tego samego autora – książka dla młodzieży. Można ją nazwać powieścią przygodową czy obyczajową, choć znajdziemy w niej też liczne motywy znane z literatury science fiction i horrorów. Niezwykle precyzyjnie jest w niej budowane napięcie – prosta na początku fabuła obfituje w nieoczekiwane zwroty, nic też nie zapowiada zaskakującego finału…
Równie ważne jak pochłaniająca czytelnika akcja jest jednak to, że książka tak wyraziście mówi o emocjach współczesnych nastolatków – ich samotności, marzeniach, wyborach – oraz nieumiejętności budowania relacji zarówno z rówieśnikami, jak i z najbliższą rodziną. To także historia poszukiwania ojca, którego Łukasz nigdy nie poznał, a za którym tęsknił przez całe swoje dwunastoletnie życie.

 

 

Oprawa: twarda
Format: 138 mm x 205 mm
 

KUP TERAZ

Recenzje książki (Za niebieskimi drzwiami)

Recenzja rodzica

Zanim zabrałam się za czytanie, wysłuchałam opinii zaprzyjaźnionych młodych pochłaniaczy książek: 12-letniego Krzysia i 13-letniej Asi. Brzmiały one mniej-więcej tak: "Książka jest super! I tak fajnie się kończy...", "bardzo ciekawa, szybko się ją czyta. Zaskoczyło mnie zakończenie!". Pytam, czy smutna: "No trochę, ale bardziej dziwna".

Nastawiłam się więc na sympatyczny młodzieżowy thriller i... przeżyłam solidne zaskoczenie. Może nie mam tak mocnych nerwów jak moi poprzednicy...?
Surrealistyczny świat, który ukazał się "za niebieskimi drzwiami" wywarł na mnie piorunujące wrażenie i nie powiem, żeby było ono przyjemne. Fabuła książki jest niebanalna, nieprzewidywalna i bardzo oddziałuje na wyobraźnię. Nie zaryzykowałabym czytania jej dzieciom młodszym, tym bardziej tym wrażliwym i podatnym na lęki.
Chociaż opowieść ta niesie w sobie przesłanie o sile przyjaźni, lojalności, odpowiedzialności za innych ludzi i odwadze, z drugiej strony pokazuje też, że w pewnych sytuacjach dzieci mogą ze swoimi problemami zostać osamotnione, nie mogąc liczyć na pomoc bliskich czy jakichkolwiek dorosłych. Chyba właśnie to wywołało we mnie tak duży niepokój; myśl o tym, że dzieci jako bardziej bezbronne, powinny móc na nas liczyć, a przecież nie zawsze tak się dzieje...
Jednym z wniosków, jakie nasuwa lektura Za niebieskimi drzwiami jest to, że dzieci ze swoim otwartym umysłem potrafią więcej rzeczy zaakceptować, przez co ich lęki łatwiej okiełznać. Dorośli natomiast w obawie przed nieznanym (które może mieć w rzeczywistym życiu najróżniejsze formy) - nie chcą towarzyszyć dzieciom w przeżywanych przez nie problemach. Czasami są bezsilni, chociaż bardzo się starają.
Książkę tę poleciłabym dzieciom starszym (czy też młodzieży), ale też rodzicom i opiekunom. Może to stanowić wyjątkową okazję do tego, żeby z dzieckiem czy nastolatkiem porozmawiać na kwestie, która ta historia porusza. W końcu trudnych tematów nie wolno ignorować. A dla nas - czasem bezradnych dorosłych - taka rozmowa może być szansą na zbliżenie do świata naszych dzieci.

Fragmenty książki (Za niebieskimi drzwiami)

I nagle – w ułamku sekundy – coś się się zmienia. Właściwie nie potrafię nawet określić co… Dźwięk, jaki wydaje moja ręka uderzająca w drewno zmienia się, staje się bardziej głuchy niż przed chwilą. Powietrze gęstnieje, czuję, że elektryzują mi się włosy. Głos ciotki milknie jak ucięty nożem… Zatrzymuję dłoń z wahaniem i cofam ją. Przybliżam ucho do niebieskich drzwi. Cisza. A właściwie nie cisza, tylko szum. Zupełnie jakby szumiało morze albo wiatr w koronach drzew. Może to z dworu? Spoglądam w stronę okna i widzę gałęzie drzew w ogrodzie. Są prawie zupełnie nieruchome. To nie z dworu…
Odsuwam głowę, przez chwilę spoglądam na drzwi. Wreszcie wyciągam rękę i kładę dłoń na klamce. Naciskam ją wolno, zapomniałem, że przecież zamknąłem drzwi na zamek. Już mam sięgnąć do klucza, kiedy zapadka zwalnia i drzwi lekko się uchylają. Przez szczelinę między nimi a futryną do pokoju zaczyna sączyć się jasna, delikatna poświata, a szum przybiera na sile. Kamienieję na ułamek sekundy, a potem powoli przyciągam do siebie klamkę i otwieram niebieskie drzwi na oścież.
Za nimi nie ma mrocznego korytarza pierwszego piętra pensjonatu „Wysoki Klif”. W ogóle nie ma żadnego pomieszczenia. Za niebieskimi drzwiami jest łąka. A nawet nie tyle łąka, ile ogród. Chociaż takiego ogrodu nie widziałem nigdy w życiu.
Przysuwam się bliżej futryny i staję w progu, baranim wzrokiem gapiąc się w przestrzeń otwierającą się przede mną. Porasta ją delikatna, miękka trawa. Jest zielona, ale to zupełnie inny odcień zieleni niż ten, który ma zwyczajna trawa porastająca trawniki. Ta zieleń jest niemal turkusowa, prawie błękitna i pokryta leciutkim, srebrzystym nalotem. Błękitna łąka rozpościera się za progiem – tam, gdzie powinna być podłoga i wytarty, czerwony chodnik.
(...)
Ciepły wiatr rozwiewa mi włosy. Jest ciepło, ale nie gorąco. Podnoszę wzrok i spoglądam na niebo, na którym świeci wielka kula bladego słońca. Odwracam się i patrzę za siebie. W powietrzu wisi prostokątny otwór, za którym widać mój pokój. Nie ma ani futryny, ani żadnego obramowania. Dziwne. Obchodzę go ostrożnie. Prostokątny otwór nie ma żadnej grubości, kiedy staję z boku
i przymykam jedno oko, po prostu znika. Zaglądam z tyłu – otwór znowu się pojawia, ale nie widać już w nim mojego pokoju, tylko korytarz pensjonatu. Gapię się na niego przez kilka sekund i z wahaniem wyciągam rękę. Moja dłoń wsuwa się w prostokąt gładko, bez żadnego oporu, wyczuwam tylko różnicę temperatur – na korytarzu jest chłodniej niż tutaj. Hm… Jeśli przeszedłbym teraz na korytarz, co zobaczyłbym za sobą? Swój pokój czy ogród? Nie wiem, sprawdzę za chwilę. Odwracam się i patrzę za siebie. Kilka metrów ode mnie są kolejne korkociągowe drzewa – z tej strony rosną bliżej. Stoję na czymś w rodzaju polanki, tyle tylko, że ma ona bardzo regularny kształt, na oko zbliżony do kwadratu. Spoglądam pod stopy. Źdźbła tej dziwnej, delikatnej trawy są bardzo cienkie, niewiele grubsze od włosów. W dodatku rosną niezwykle gęsto – jak futro. Dziwne. Schylam się ostrożnie i udaje mi się ich dotknąć. W dotyku przypominają włosy, uginają się miękko, a kiedy przesuwam po nich palcami, przylegają do mojej skóry – czuję leciutkie wyładowania i trzaski. Zupełnie jak wtedy, gdy dotykam swoich włosów zaraz po zdjęciu przez głowę wełnianego swetra! Ciekawe, jakie są w dotyku drzewa? Nic się chyba nie stanie, jeśli przejdę te parę metrów i sprawdzę… Koniec kuli zagłębia się w trawie, ale ziemia pod nią jest zwarta i sprężysta.
Okrągłe liście zaczynają szumieć głośniej, kiedy wchodzę pod gałęzie najbliższego drzewa. Jego kora jest gładka i pokryta opalizującymi łuskami, które lekko mienią się w promieniach słońca. Przesuwam po niej palcami. Liście szumią jeszcze głośniej, a przez pień przebiega delikatny dreszcz. Natychmiast cofam rękę, ale nic więcej się nie dzieje. Futrzasta trawa porasta ziemię między drzewami tak samo gęsto jak kwadratową polanę. Nie widać żadnych ścieżek. Nagle nabieram wielkiej ochoty, żeby położyć się na ziemi i wtulić w nią twarz. Przymykam oczy i wciągam głęboko ciepłe, pachnące pudrem powietrze. Ten dziwny ogród – trawa, drzewa, ogromne słońce w górze – to chyba najpiękniejsze miejsce, jakie widziałem w życiu. Gdyby mama mogła je zobaczyć… Gdzieś niedaleko rozlega się nagle ciche brzęczenie. Natychmiast otwieram oczy i spoglądam w tamtym kierunku. Między pniami drzew unosi się tamten dziwaczny, ważkowaty ptak, którego widziałem wczoraj. Chociaż nie jestem pewny, czy to na pewno ten sam. Obserwuje mnie! Kiedy na niego spoglądam, chowa się za pniem. Nie wydaje się niebezpieczny…
– Hej! – wołam cicho do niego. – Nie bój się.
Ptak nieruchomieje na ułamek sekundy, zawieszony w powietrzu jak koliber, po czym odwraca się w miejscu, wystrzela niczym z katapulty i znika między drzewami.
Uśmiecham się szeroko, a po chwili wybucham śmiechem na głos. Mam swój własny sekretny, srebrny świat, o którym nikt nie wie!
Prostokąt z przejściem na korytarz „Wysokiego Klifu” nieruchomo wisi w powietrzu za mną. Na dziś chyba mi wystarczy. Ale wrócę tu – może jutro? Gdy tylko ciotka wyjdzie z domu. Zabiorę ze sobą coś do picia i jedzenia, zrobię sobie piknik. Przyniosę też coś dla tego dziwnego ptaka – na przykład kawałek bułki. Może uda mi się go oswoić?
Podpierając się kulą, zbliżam się do przejścia i wychodzę na korytarz „Wysokiego Klifu”. Gdy patrzę za siebie, widzę tylko swój pokój. Ogród zniknął. Przechodzę przez próg – od strony pokoju widać już tylko korytarz. Przejście się zamknęło. Wyjmuję z kieszeni klucz i odblokowuję zamek. Zamykam drzwi i otwieram znowu – korytarz. Czyli przejście zostaje zamknięte automatycznie po moim powrocie. Super.
– Łukasz? – z dołu dobiega mnie głos ciotki. – Wróciłam już. Jesteś?
– Jestem – odkrzykuję.
– Kupiłam ci bluzę, kurtkę i plecak do szkoły. Chodź, zobaczysz.
– Dobra!
Plecak do szkoły! Uśmiecham się pod nosem. Nic mi nie może zrobić, nie zmusi mnie, żebym poszedł do szkoły w Kamieniu, nie ma mowy. W każdej chwili mogę się przed nią ukryć. Po raz pierwszy od chwili, gdy przyjechałem do tego wielkiego, starego domu, jest mi całkiem wesoło. Zdejmuję kurtkę taty i wieszam ją na oparciu krzesła, a potem schodzę na parter. W holu zaglądam do korytarza prowadzącego do pokoi dla gości. Ile w tym domu jest drzwi? Mnóstwo. Czy je także można otworzyć do innego świata? Może to dotyczy wszystkich drzwi
w „Wysokim Klifie”? A może w ogóle wszystkich drzwi na świecie – jeśli zapuka się we właściwy sposób, każde z nich można otworzyć w taki sposób, aby było za nimi coś innego niż zazwyczaj? Będę musiał to sprawdzić!
 


Lubisz CzasDzieci.pl?
KOMENTARZE:

Napisz komentarz, pomóż innym, opiniuj treści
Treść:
Maksimum 1500 znaków.
Imię:
Kod z obrazka:

Książki dla dzieci

Recenzje książek

Zachęca do ruchu i zdrowego trybu życia
Recenzja rodzica (Marta Kuklewicz Kuklewicz )

Zachęca do ruchu i zdrowego trybu życia

Książka: Na ringu
Nie taka łatwa sprawa to zasypianie
Recenzja CzasDzieci.pl (Aleksandra Barczyk)

Nie taka łatwa sprawa to zasypianie

Książka: Owco, śpij!
Recenzja CzasDzieci.pl (Aleksandra Barczyk)

Naleśniki ze wszystkich stron świata!

Książka:
Jak sprawić, aby dziecko było dwujęzyczne?
Recenzja rodzica (Aleksandra Struska-Musiał)

Jak sprawić, aby dziecko było dwujęzyczne?

Książka: Mama i Franco – nauka języka obcego od urodzenia
Zagadka kryminalna dla nastoletnich łowców przygód
Recenzja rodzica (Aleksandra Struska-Musiał)

Zagadka kryminalna dla nastoletnich łowców przygód

Książka: Klub łowców przygód. Tarantula, Klops i Herkules
więcej recenzji

Książki nagrodzone

Wiersze dla dzieci

Wiersze dla dzieci

Książka Roku - konkurs Polskiej Sekcji IBBY
Książka Roku - konkurs Polskiej Sekcji IBBY »
Honorowe wyróżnienie w kategorii grafika
Rok przyznania: 2017
Złota różdżka, czyli bajki dla niegrzecznych dzieci

Złota różdżka, czyli bajki dla niegrzecznych dzieci

Książka Roku - konkurs Polskiej Sekcji IBBY
Książka Roku - konkurs Polskiej Sekcji IBBY »
Honorowe wyróżnienie w kategorii grafika
Rok przyznania: 2017
A niech to Gęś kopnie

A niech to Gęś kopnie

Książka Roku - konkurs Polskiej Sekcji IBBY
Książka Roku - konkurs Polskiej Sekcji IBBY »
Honorowe wyróżnienie w kategorii literatura
Rok przyznania: 2017
Lolek

Lolek

Nagroda im. Kornela Makuszyńskiego
Nagroda im. Kornela Makuszyńskiego »
Nominacja
Rok przyznania: 2018
Lodorosty i bluszczary wiersze dla dzieci

Lodorosty i bluszczary wiersze dla dzieci

Książka Roku - konkurs Polskiej Sekcji IBBY
Książka Roku - konkurs Polskiej Sekcji IBBY »
Honorowe wyróżnienie w kategorii grafika
Rok przyznania: 2017
więcej nagrodzonych książek
Oglądaj, baw się i śmiej1 Świat Baśnioboru1 Uczucia Gucia1 Gry Nasza Księgarnia1 Książka dla malucha - Zielona Sowa1 Ekorodzice1 Książki dla dzieci1

Sonda – Czas Dzieci

Czego poszukujesz ? :)
Powiedz nam które treści są dla ciebie ważne, będziemy zwracać na nie szczególną uwagę
Pomysłu na wspólne weekendowe wyjście w mieście
Pomysłu na weekend poza miastem
Pomysłu na wspólne wyjście. Nieważne czy w mieście czy poza miastem
Porad dotyczących wychowania dziecka
Porad dotyczących zdrowia dziecka
Bajek do czytania on line
Gier / zabaw / kolorowanek, by zająć dziecko
Informacji o nowych książkach dla dzieci


Kraków | Warszawa | Wrocław | Śląsk | Łódź | Poznań | Lublin | Trójmiasto | Bydgoszcz | Rzeszów | Szczecin

© Copyright by Czas Dzieci - Portal informacyjno-rozrywkowy 2006-2019