Szanowna Pani,
Przede wszystkim proszę pamiętać, że Pani syn wchodzi w wiek, który
charakteryzuje się apatią, brakiem zainteresowania, niezorganizowaniem,
nastawieniem na siebie i chęcią unikania obowiązków. Jest to również wiek, w
którym dziecko usilnie potrzebuje autorytetu, który pomoże mu zbudować jego
własną tożsamość. To również wiek, w którym więzi między rodzicem a
dzieckiem ulegają "rozluźnieniu". Chodzi o to, że dziecko zaczyna oddalać
się od rodzica. W tym wieku niezbędny jest obecny, towarzyszący i
wspierający rodzic, który będzie autorytetem dla swojego dziecka i pomoże mu
odnaleźć się w tej trudnej dla dziecka sytuacji.

W Pani mailu czytam: " szarpnęłam nim, uderzyłam i upokorzyłam słownie. Boję
się, że będzie gorzej." Taki sposób reagowania jest niedopuszczalny. Ma
Pani prawo odczuwać złość, a nawet bezradność. Proszę jednak próbować
panować nad swoimi reakcjami i emocjami. Nadal jest Pani osobą, z której
dziecko bierze przykład. A agresja rodzi agresję i odsuwa od siebie ludzi. Z
drugiej strony pisze Pani, że " Kiedy pytam dlaczego kłamie mówi, że boi się
kary" - warto pamiętać, że dzieci często kłamią z powodu chęci uniknięcia
kary, o czym syn głośno mówi. W takiej sytuacji proszę skupić się na
stworzeniu planu w efekcie którego dziecko będzie czerpało korzyści z
odrobionych lekcji, to może być np. wydłużenie czasu pracy na komputerze o
10 min. za każdą odrobiną pracę. Warto by skupiła się Pani na pozytywach
zamiast na zakazach i karach. Pomoże Pani to zmotywować dziecko do pracy i
jednocześni ułatwi utrzymanie kontaktu z dzieckiem, który w tym okresie
będzie dla niego bardzo ważny.

W razie konieczności polecam również warsztat dla rodziców "jak pomagać
dziecku w odrabianiu lekcji".

Życzę powodzenia i cierpliwości
Marta Pałuba
Psycholog dziecięcy.