Dzień dobry.
Jestem mamą 6 letniego chłopca. Nigdy nie chodził do przedszkola. Do tej pory był pilnowany przez męża lub nianię. We wrześniu br. poszedł do zerówki w szkole. We wrześniu chętnie uczęszczał do szkoły. Miał problemy z rysowaniem, tj. rysował brzydko i z dużym opóźnieniem (i tym się stresował), więc cały wrzesień ćwiczyłam z nim i problem został rozwiązany. W październiku problemem dla niego było zostawanie na 5 godzin w szkole. Często o tym wspominał w domu. Natomiast od początku listopada płacze w szkole, a w tej chwili od paru dni płacze też przed pójściem do szkoły, łącznie z tym, że nie chce jadać śniadań. Z informacji przekazanych przez Panią nauczycielkę jest uczniem bardzo pilnym, grzecznym, chętnie pomagającym innym, dzieci go bardzo lubią, lubią się z nim bawić, pocieszają go jak płacze. Ma bardzo dobrą pamięć (najlepszą w klasie), umie literki. Jest bardzo pilny. Ale problem polega na tym, że codziennie pyta Panią o to czy dzisiaj będą się uczyć i jak zobaczy literki, cyfry, itp. że będą omawiane, to wpada w histerię, którą trudno opanować przez Panią. Płacze, zanosi się. Mimo, że Pani go motywuje, to nic nie daje. Ja też go motywuję, ale to nie daje żadnego rezultatu. Jesteśmy umówieni już do psychologa pod koniec grudnia. Ale do tego czasu chciałabym uzyskać informację jak mamy postępować z synem, aby jeszcze bardziej nie pogorszyć sprawy. Jeszcze kilka słów o tym, że przez 2 lata uczęszczał do poradni psychologiczno pedagogicznej ( wczesne wspomaganie), ponieważ miał problemy z wymową, z emocjami, korzystał z lekcji fizjoterapeuty. Psycholog po dłuższym czasie obserwacji stwierdziła, że jest dzieckiem DYS. Te problemy z emocjami to: często płakał, upartość, przyzwyczajenia. Mogę jeszcze dodać, że jest dzieckiem bardzo ruchliwym, nie boi się ludzi, nawiązuje szybko kontakty, ale bardzo się boi nowych sytuacji, jak np. wyjazd poza dom, spanie w innym niż dom, nie zostanie na noc np. z dziadkami. Dziękuję,

Pytanie przysłała pani Monika