W odległości 25 km od Krakowa, w Sułoszowej, bije źródło wartkiego górskiego potoku, który nieco później, zachowując wartkość (prędkość) wód przekształca się w rzekę... rzeka ta płynie w kierunku Krakowa, by gdzieś na jego obrzeżach zmienić tempo i nazwę - na nieco mniej urodziwą „Białuchę”, a ta Białucha wpada później do Wisły, zasilając wody królowej polskich rzek.
Na samym swoim początku jednak rzeka nosi nazwę zgodną z jej temperamentem - Prądnik.
Najbardziej malowniczy fragment Prądnika wiedzie od Piaskowej Skały po Prądnik Korzkiewski - dokładnie na terenie Ojcowskiego Parku Narodowego.
W malowniczym jurajskim wapieniu, w przecudnie rajskim otoczeniu płynie rzeka, która nie może się nadziwić własnej urodzie i sile, bo wyżłobić sobie koryto w skale nie każdy potrafi – trzeba na to lat i cierpliwości. Przeglądają się w jej wodach porośnięte drzewami spadziste stoki, pionowe skały tworzą bastiony i wieże wyimaginowanych przez samą przyrodę miast i zamków, czasami zaś grupują się tak, że wyglądają jak olbrzymie piszczałki organów, na których zaraz jakiś olbrzym zacznie grać tak pięknie i tak głośno, że słuchającym tchu zabraknie.
Niektóre skały wyglądają jak zaklęci w kamień ludzie, niektóre zaś są tak przedziwne i tak charakterystyczne, że miejscowa ludność obdarzyła je – odpowiadającymi ich wyglądowi – nazwami.
Warto więc rozejrzeć się dookoła i poszukać: Rękawicy, Skamieniałego Wędrowca, Maczugi Herkulesa, Igły Deotymy czy Latarni Twardowskiego – te trzy ostatnie znalazły się tutaj ponoć za sprawą... diabła, który przyniósł je tutaj na rozkaz czarnoksiężnika. Skamieniały Wędrowiec zaś był kiedyś żywym człowiekiem, legenda mówi, że przechodził kiedyś doliną Prądnika człowiek w podeszłym wieku, szedł wolno, zachwycając się pięknem okolicy, żałował bardzo, że musi iść dalej, bo w tak pięknym miejscu zostałby na zawsze. Gdy wychodził z doliny postanowił jeszcze raz na nią spojrzeć – by do końca życia zachować w pamięci najpiękniejszy obraz, jaki stworzyła natura i wtedy...powolutku zamienił się w skałę, w Skamieniałego Wędrowca – dobry Bóg bowiem wysłuchał jego westchnień i pozwolił staruszkowi pozostać już na zawsze w otoczeniu tego, co ten tak bardzo pokochał.
Prawie każda część Doliny Prądnika opowiada swoją własną legendę – trzeba tylko być cichutko i słuchać...