Z Paddingtonem to jest tak, że niby kupujemy go dzieciom, a tak naprawdę czytamy sami dla siebie. Dla małych dzieciaków ten angielski humor jest zbyt abstrakcyjny, a i sam sposób pisania jeszcze zbyt skomplikowany na małe główki. Choć oczywiście nieporadnego misia, pakującego się ciągle w tarapaty, tę „chodzącą katastrofę”, muszą polubić i dzieci.
Tym razem miś z tajemniczych zakątków Peru zdaje egzamin. Nie byle jaki, bo na prawo jazdy! Nie obyło się bez śladów marmolady, zadziwionej miny  egzaminatora i okrzyków moich dzieci: „Jak to! Miś za kierownicą?!” Paddingtonowi zawsze jednak wszystko uchodzi na sucho. Jego wdziękowi ulegają wszyscy bez wyjątku. Dlatego czytelnicy też muszą!

"Mamo, mamo dostałem Paddingtona!" woła mój syn. "A właściwie to tata dostał" - dorzuca. Tata? Dlaczego tata? Bo u mnie jest taka tradycja, że dzieciom się czyta codziennie, przy czym dwa wieczory w tygodniu czyta mąż. I nie wiedzieć czemu, większości książek dla dzieci nie chce czytać (i nie chcę tu przytaczać jego argumentów, wystarczy, że się z nim w tej materii nie zgadzam). Za to ostatnio usłyszał, że czytam dzieciom Misia Paddingtona i zrobił mi awanturę, że czytam JEGO Paddingtona i co on teraz będzie czytał?! Zatem, gdy Mikołaj przyniósł nowy tomik, to dzieci stwierdziły, to co stwierdziły:) A dlaczego sobie tak bardzo Misia upodobał?
Chyba dlatego, że tego bohatera nie da się nie lubić. Lubią go i dzieci i dorośli. Za wszystko po prostu. I co my tu mamy?
Paddington niemal na wstępie zdaje egzamin - niespodziewanie i rzecz jasna przypadkiem. Miś pochodzący z najmroczniejszych zakątków Peru do Anglii niejednokrotnie już musiał dawać sobie radę w najdziwniejszych sytuacjach, zawsze jednak wychodził z najgorszych tarapatów. Tym razem zaś, zupełnie znienacka zdał egzamin na prawo jazdy. Uprawniające do prowadzenia pojazdów kategorii K.
Nie chcę tutaj odbierać wszystkim przyjemności i nie będę opisywać przygód bohatera. Dość powiedzieć, że jest jak zawsze. Wszędzie są lepkie ślady po marmoladzie pomarańczowej, a wszędzie tam, gdzie Paddington się pojawia są niespodzianki. Kłopotami kończy się m.in. zjawienie się Paddingtona w eleganckiej restauracji, gdzie niespodziewanie gościom podaje się wellingtony (wiecie, co to?), a w teatrze przedstawienie wymyka się spod kontroli. W ogóle miś zdaje się być chodzącą katastrofą, chociaż zwykle ma dobre intencje. Lecz na misia nie można się długo gniewać – jego wdzięk rzuca na kolana, a zamiast wyrzutów często spotykają go podziękowania i wyrazy uznania – tak, że Paddington jest przekonany o swojej wartości. I słusznie. Czytajcie, czytajcie!