Strefa rodzica » Porady naszych Ekspertów
Bunt dwulatka - jak reagowac na bicie?
dwulatka". Polega on na tym, że bije, gryzie, szczypie jak coś się jej nie
podoba.
1. Pierwszy problem to ubieranie. Krzyczy i ucieka jak chce ją ubrać.
Zachowuje się tak tylko w domu i u babci, która się nią na co dzień opiekuje.
Jak zabieram ją od babci to zaczyna krzyczeć, płakać, że tylko babcia może
ją ubrać, a mamy nie chce. Co robić? Pozwolić jej decydować i rozkazywać kto
ma ja ubrać?? Jak mam na to reagować?
2. Drugi problem to bicie, gryzienie i szczypanie. Robi to wszystko jak jej
się coś nie podoba. Jak na to reagować?
Jak tłumaczę, że nie wolno i że mnie to boli to ona jeszcze bardziej bije.
Czy może lekceważyć jej zachowanie i wychodzić z pokoju? Czy to dobra
metoda, czy może faktycznie ciągle i nieustannie tłumaczyć, że to boli?
Przeraża mnie to, ponieważ nie wiem jak mam się zachowywać.
Dodam, że córka zachowuje się tylko tak w domu i u babci (więc u osób z
którymi jest na co dzień). W sklepach i jak idziemy z wizytą do kogoś to jest
bardzo grzeczna. Córka już wszystko mówi i bez problemu możemy się z nią za pomocą słów porozumieć. Jak ma się zachowywać względem histerii i bicia?
Proszę o pomoc.
Imię i nazwisko: kria
Droga Pani,
proszę się nie martwić, opisane zachowanie jest częstym dla dzieci w tym wieku i jest ono bardzo rozwojowe. Córka zaczyna stanowić o sobie, a przy kim najlepiej okazać bunt i zalążki niezależności? Oczywiście przy osobach, na których jej najbardziej zależy, które najbardziej oczekują miłego zachowania:-) Dobrym sposobem jest to, co Pani do tej pory robi, a mianowicie mówienie, że to boli i że nie chce Pani aby córka tak się zachowywała. Zupełne lekceważenie nie jest wskazane. Można także wskazywać córce pożądane zachowania: ręce trzymamy przy sobie (zamiast: nie bij mnie), zęby służą do jedzenia itp. Warto odzwierciedlić słowami zachowanie córki i je nazwać (widzę że mnie gryziesz, że krzyczysz - to się nazywa złość), a potem dodać, że poświęci Pani córce czas gdy Ta się uspokoi. Następnie odebrać uwagę dziecku, tzn. nie zwracać uwagi na to co robi (płacz, krzyk itp.). Jeśli będzie Pani konsekwentna, zachowanie zacznie pomału ulegać zmianie In plus. Córka zrozumie także, że jej emocje nie są Pani obojętne, ale że nie akceptuje Pani gryzienia, bicia itp. Proszę pamiętać, że komunikaty do córki muszą być krótkie i konkretne w chwili złości. Rozmawianie, przemawianie do rozsądku, moralizowanie, zawstydzanie zwykle nie pomagają, a jedynie mogą pogorszyć sytuację. Czasem warto przeczekać złość i porozmawiać dopiero, gdy napięcie zostanie rozładowane.
Pozdrawiam ciepło i życzę wytrwałości
Dorota Kalinowska
| KOMENTARZE: |
