Park Łazienkowski mający dzisiaj ponad 76 hektarów powierzchni, powstał z dawnego, dziko rosnącego lasu. Pierwotnie, przypuszcza się, było to miejsce łowów książęcych.

W XVI w. przetrzymywano tu swobodnie żyjącą dziką zwierzynę. Był to raczej rezerwat - otoczony płotem - niż miejsce polowań. Od funkcji, zwano to miejsce Zwierzyńcem Ujazdowskim. Najstarsza część dzisiejszego parku, przypominająca naturalny las, zajmuje strefę przylegającą do ul. Agrykoli, na zachód od północnego stawu.

W końcu XVII w. uregulowano naturalny, płynący od południa, strumień wodny. Regularny kanał otoczył prostokątną wyspę z pawilonem Łaźni Lubomirskiego.

W 1764 król Stanisław August Poniatowski nabywa Zamek Ujazdowski i przeznacza go na swoją prywatną rezydencję. Zaczyna się stopniowe powiększanie obszaru o nowe tereny. Na przedpolu Zamku powstaje założenie urbanistyczne zwane Osią Stanisławowską

Łazienki, zespół pałacowo – ogrodowy, w centrum wielkiego miasta pełnią dziś różnorodne funkcje. Są placówką muzealną, miejscem licznych wydarzeń o charakterze kulturalnym, naukowym, rozrywkowym a także ulubionym miejscem spacerów Warszawiaków.

Podczas spaceru krętymi ścieżkami dzieci ucieszy możliwość karmienia wiewiórek, a zimą sikorek. W Łazienkach mieści się też muzeum, które zainteresuje trochę starsze dzieci.