Przyznaję, że jej konstrukcja, trochę mnie zniechęciła. Wierszyki (bardzo szybko wpadające w ucho lub te zachęcające np. do dbania o zęby) niby połączone z opowiadaniami zbijały mnie z tropu. Nie miałam pomysłu, jak przedstawić to moim dzieciom. Książka wydawała się chaotyczna, nieprzemyślana, bałaganiarska. Dopiero, gdy uważniej się przyjrzałam, zrozumiałam, że to nie książka do przeczytania na raz. Nadal czegoś mi w niej brakuje. Jakiejś klamry, dopracowania niektórych tekstów. Ale coś z niej dla siebie wybierzemy.
Nie można potraktować jej, jako zbioru opowiadań do czytania przed snem, ale raczej jako podpowiedź i zachętę do zabaw z dzieckiem. Zabaw trochę staromodnych stojących w opozycji do współczesnego budzenia kreatywności u dzieci, ale opartych na prostocie, która najszybciej do nich przemawia.
Zbiór przypomina i starą zabawę w pomidora, i sposób na robienie postaci z warzyw, naukę liczenia na zabawkach i stworzenia matematycznej maszyny. Opowiadania pokazują, jak można obchodzić urodziny i co robić w święta, żeby zapachniały piernikową przyprawą, jakie zwyczaje panowały w tłusty czwartek i jakie ozdoby możemy zrobić na Wielkanoc. Daje doskonałą radę, co zrobić gdy w apteczce skończą nam się niezawodne plasterki, a sytuacji wymaga właśnie ich ratunku. Podpowiada, jak korzystać z tego, co daje natura. Jak w każdej porze roku i w każdych okolicznościach znaleźć okazję do dobrej zabawy. Szkoda tylko, że to wszystko podane w tak chaotyczny sposób.
 

Książka dla rodziców i nauczycieli dzieci przedszkolnych i młodszych szkolnych stanowi podpowiedź dla dorosłych, jak w prosty sposób rozmawiać o codziennych i niecodziennych sprawach. Tematyka krótkich utworów obraca się wokół roku kalendarzowego, obfitującego w święta, wydarzenia i uroczystości przyrodnicze i społeczne. Np. „Na święto mamy przepis układamy”, „Tajemnice naszego pudła”, „Skarpetkowy kabarecik” –inspirują dorosłego do zabawy, działań plastycznych i teatralnych z dziećmi. Walorem tej książki są proste, wpadające w ucho rymowanki, oraz specyficzny „klimat” książki- ciepły, rodem z półki na której stoją książki Marii Kownackiej czy Ewy Szelburg-Zarembiny. Kiedyś myślałam, że utwory w/w poetek-pisarek odchodzą już do lamusa, że współczesne dzieci nie rozumieją archaicznych słów i nie potrafią wyobrazić sobie realiów wydarzeń opisanych w tamtych książkach. Kiedyś tak myślałam… Aż pewnego dnia, a właściwie wieczoru, przed snem, przeczytałam siedmioletniej wtedy córce wiersze z serii „Idzie niebo ciemną nocą”… -trochę pośpiewałam i okazało się, że mała chce słuchać tych kołysanek co wieczór:-)
Podobne odczucia miałam w pierwszych chwilach przeglądania „Pamiętajek”. Jednak im głębiej zaczytywałam się w opowiadaniach, które najczęściej rozpoczynają się od rymowanego wstępu, tym szerzej uśmiechało się moje serce, a głowa napełniała pomysłami na zabawy z moimi dziećmi. Kto jest gotowy na guzikowe zabawy, gałgankowe przedstawienia, przytulanki, głaskanki i… niech koniecznie sięgnie po skarbczyk pomysłów Doroty Niewoli. Autorka pisze we wstępie, że jej zbiór wierszy i opowiadań pomaga budować mosty między szkołą, przedszkolem i domem; że uczy, bawi i inspiruje oraz stanowi podpowiedź i propozycję. Potwierdzam:-)