Do tej pory razem z dziećmi czytaliśmy bardzo dużo różnych książek. Pierwszy raz słuchaliśmy audiobooka. Przyznaję, że bardzo fajnie się słuchało. Artur Barciś fantastycznie czyta i bardzo przyciąga uwagę. Jednak po wysłuchaniu tego audiobooka ogarnęły mnie ambiwalentne uczucia. Książka Andreasa Steinhöfela - to historia chłopca przedstawiająca radości i cienie dnia codziennego. Główny bohater Rico jest bardzo miły, grzeczny i dobroduszny. Niestety ma problemy z poukładaniem sobie świata i odniesieniem go do rzeczywistości. Samodzielne wyjście do szkoły jest już dla niego dużym wyzwaniem. Lęk i obawa przed nieznanymi rzeczami jest bardzo duża. W celu ochrony i zabezpieczenia Rico nosi kask na głowie. Czuje się samotny i nierozumiany. Pewnego dnia spotyka Oskara. Na szczęście chłopcy - chociaż tak bardzo od siebie odmienni - zaczęli się dobrze rozumieć. Każdy z nich ma swoje historie i swoje przemyślenia. Powoli nawiązuje się między bohaterami przyjaźń. Książka pokazuje nam, że tak naprawdę nie liczy się wygląd czy wielka mądrość, ale najważniejsza jest przyjaźń i wrażliwość na inne osoby.

Wszystko byłoby fajnie gdyby nie nadużywanie przez autora zwrotów typu "Półgłówku" itp. Rozumiem, że trzeba zaznaczyć ten inny świat, ale dlaczego trzeba do tego używać brzydkich słów? Przecież książka adresowana jest do dzieci, które są bardzo podatne na różne sugestie. Dlaczego nie można tego zrobić w sposób ukazujący większy szacunek do każdej osoby? Wiem, że obecne czasy są szybkie, ale szanujmy się wszyscy nawzajem. Każdy z nas tak naprawdę przecież lubi i chce, żeby go dobrze traktować, więc nie żałujmy tego też innym. Tutaj bardzo chętnie zachęciłabym wszystkich Państwa do wysłuchania, ale niestety decyzję pozostawiam już każdemu z rodziców samodzielnie.

Lubimy czytać i czytamy naprawdę dużo, natomiast pierwszy raz wysłuchaliśmy powieści, nie mając przed sobą egzemplarza. Ba! Nawet nie mając wcześniej książki w ręce. Jednak mimo to fabuła nas wciągnęła, bowiem świetna interpretacja Artura Barcisia naprawdę przyciąga uwagę i skupienie. Słuchając aktora, odczuwamy emocje bohatera i razem z nim przeżywamy całą historię - wręcz czujemy się mu niezmiernie bliscy.
Cała opowieść jest swoistym pamiętnikiem - wydawałoby się - niezbyt rozgarniętego chłopca. Bohater Rico to nastolatek opóźniony w rozwoju, który lubi uporządkowane życie. Ma problemy ze skupieniem na czymś uwagi i gdy się denerwuje lub boi, wszystko zaczyna mu się mieszać. Jednakże ma wielkie serce i w swej naiwności jest po prostu uroczy. Rico opowiada o swoim świecie w taki sposób, w jaki go widzi i doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że różni się od innych, ale wie też, że nie zależy to od niego samego. Taki po prostu jest. Drugi bohater, Oskar, to z kolei geniusz z wysokim ilorazem inteligencji, ale za to pełen jest lęków i fobii. Boi się na przykład, że może mu się coś stać i nie rozstaje się ze swoim niebieskim kaskiem, ponieważ, jak sam twierdzi, niebezpieczeństwa czyhają na każdym kroku.

Chłopcy pewnego dnia się poznają i zaprzyjaźniają. Są inni, nieprzystosowani do życia i bardzo samotni. Wiele ich dzieli, ale to, co łączy jest ważniejsze. Zatem, gdy któregoś dnia Oskar nie pojawia się na spotkaniu i okazuje się, że padł ofiarą porywacza dzieci, w Rico budzi się detektyw - postanawia odnaleźć przyjaciela.
Jednak tu nie sama historia ma znaczenie. Tutaj uwagę powinno się zwrócić na głównego bohatera i na to, w jaki sposób została opowiedziana historia.  Opowieść prowokuje do rozważań nad tym, jakie znaczenie tak naprawdę ma nasz wygląd czy inność? Tutaj jest mowa o największych wartościach takich, jak przyjaźń, wzajemne porozumienie oraz wrażliwość na potrzeby innych. Dodatkowo, opowiedziana w sposób humorystyczny, fabuła wiele razy nas rozbawiła. Zdecydowanie i z gwarancją dobrej zabawy oraz okazji do przemyśleń polecam!