Witam Pani Agnieszko,
Rozumiem, że ssanie kciuka może przysparzać wielu zmartwień. Niemniej jednak jest to kontynuowanie ssania piersi, choć nie u wszystkich dzieci. Pani córka jest w okresie na który przypada kolejny już szczyt ssania. Około 2 roku życia zwykle traci on na znaczeniu, ponieważ zmniejsza się ilość i czas trwania ssania oraz uwidacznia się związek pomiędzy ssaniem a np. spaniem, zmęczeniem, głodem czy przygnębieniem. Proszę się także zastanowić czy córka nie ząbkuje, być może to jest także powodem. Pani Agnieszko, ssanie kciuka jest sposobem na rozładowanie napięcia, pytanie: co powoduje u niej napięcie i jak Państwo pomagacie jej to napięcie rozładować. Bo jeśli nie może ssać kciuka to co dostaje w zamian? Można spróbować ćwiczeń wg Weroniki Sherborne, może masażyki relaksacyjne, a może przeanalizować sytuację rodzinną pod kątem trudności we wzajemnych relacjach? Czytając Pani maila widzę, że podejmujecie Państwo wiele różnych prób aby córce palec z buzi wyjmować, a może warto skupić się tylko na wspólnych aktywnościach, na wspólnych zabawach i pieszczotach? Może gdy "zaakceptujecie" Państwo ssanie kciuka, przestaniecie na to zwracać uwagę to problem minie?
Pani Agnieszko, przestrzegam także przed sposobami typu bandażowane rączek dziecku czy zakładanie grubych rękawiczek. A co do gorzkiego paluszka: jednym dzieciom pomaga, inne wręcz przeciwnie - uwielbiają go :-)
Bardzo proszę zachować spokój:-), obserwować dziecko, jeśli po powyższych wskazówkach nic się nie zmieni proszę o kontakt.

Pozdrawiam i życzę cierpliwości
Dorota Kalinowska