Ech, chciałoby się wierzyć w „sekretne życie zabawek”. Można je podejrzeć w Lalusiach. Te młode damy z włóczkowymi warkoczykami, szmacianymi sukienkami i kończynami ze sznurka zapraszają, by towarzyszyć im w ich lalusiowym życiu, które, chociaż codzienne, jednak pełne jest wyzwań, odkryć i przygód. A to wybiorą się na „podbój” kuchni, próbując smaku ukrytych tam specjałów – cukru, soli, wąchając pieprz. A to popijają z innymi zabawkami popołudniową herbatkę i dyskutują o mlecznych zębach. To znów planują wyprawy do piwnicy i łazienki – ileż ciekawych rzeczy jest tam ukrytych!

Czasem nie mają też humoru, czasem się sprzeczają, złoszczą, obrażają i nie chcą zmienić zdania. Bywają też przeziębione. Wszak czują i zachowują się jak dzieci. Idą na wycieczkę do warzywniaka, do ogrodu, rozstawiają namiot pod krzakiem agrestu, mierzą z niebezpieczeństwem burzy, kąpią szary szal, dostają czarodziejskie nasionko – sposób na ich kłótnie. Zawsze znajdą sposób na nudę. Nie lubią bezczynności. Zawsze starają się spieszyć innym z pomocą.

Opowieść napisana w wdziękiem i  lekkością. Małe dziewczynki na pewno będą zachwycone możliwością zajrzenia do świata czterech szmacianych laleczek i ich przyjaciół.

Pomysł na to, że lalki mają swój świat, gdy ich właściciele nie patrzą, jest wszystkim znany, ale dzieci zawsze go kupują z wielkim zainteresowaniem.
Tutaj mamy „lalusie” w szmacianych sukienkach, które pod nieobecność właścicieli na grzbiecie kota zwiedzają dom i ciągle im się nudzi. Dlatego wciąż i wciąż wymyślają nowe sposoby na spędzanie czasu. Zatem puszczają bańki mydlane, czeszą włosy szczoteczką do zębów i „jeżdżą” na zakupy ukryte w torbie. Chodzą na przyjęcia urodzinowe i dbają o siebie nawzajem, co wcale nie oznacza, że są aniołkami. Potrafią się kłócić i długo na siebie gniewać.
Sam pomysł na odkrycie życia zabawek, gdy zamykamy drzwi dziecięcego pokoju jest dla dzieci fascynujący, podobnie jak cudowne, subtelne, ciepłe ilustracje.