Jest powiedzenie „Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej.” i to poniekąd jest prawda.
Pewnego dnia, gdy jadłam śniadanie z rodziną, tata wstał i powiedział:
- Dziewczynki, mamy dla was z mamą pewną nowinę. Przenosimy was do innej szkoły.
- Co?!- krzyknęłyśmy razem z moją siostrą.
- Chcemy abyście chodziły do prywatnej szkoły.
- Nie pomyśleliście o tym, że możemy się nie zgodzić?!
- Ale…
Wybiegłam z jadalni i zamknęłam się w moim pokoju. Zaczęłam płakać. Starałam się o tym nie myśleć. Najlepszą radą na to była książka. Wzięłam pierwszą z brzegu i zaczęłam czytać.
Jej główna bohaterka nazywała się Ida, miała siostrę Polę. Jej największą pasją były konie. Znajdowała się w podobnym położeniu jak ja, tylko, że ona miała większy problem: wyjeżdżała na dwa lata do innego kraju – Francji, a konkretnie do Paryża. Musiała rozstać się z przyjaciółką i ulubionym koniem Endim. Dziewczynka próbowała pogodzić się z przeprowadzką, zmianą szkoły, nauką obcego języka. Poradzi sobie? Co ją pocieszy? Co jej przyjaciółka na to powie? A na koniec, nie wierzę w to!
- Córeczko jesteś tam? - pyta mama.
- Tak mamo.
- Przepraszamy, że taka nagła ta zmiana, ale chcemy zapewnić wam lepszą edukację.
- Rozumiem mamo, tato. Czasami potrzebne są zmiany.
„Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej” - dom można stworzyć wszędzie, nawet w obcym miejscu.

„To jest książka o życiu” powiedziała moja dziewięcioletnia córka po przeczytaniu Idy, koni i reszty świata. I rzeczywiście coś w tym powiedzeniu jest, bo moje wrażenie było podobne. Oto pojawia się problem, przed którym stają dzieci czasów współczesnych - emigracja rodziców, przeprowadzka do innego kraju w poszukiwaniu lepszych warunków bytu. Rodzice przede wszystkim dla swych dzieci chcą poprawy jakości życia, tylko że te dzieci, osadzone w przyjaźniach i swoich pasjach, nie rozumieją, na czym lepsze życie w obcym kraju bez przyjaciół i codziennych zwyczajów ma polegać.

I tak dzieje się w rodzinie państwa Wysockich. Na głowy dwóch sióstr spadają dwie niespodziewane informacje: o tym, że powiększy im się rodzina i że przenoszą się na dwa lata do Paryża.

Spodobał mi się sposób pokazania całej sytuacji oraz przede wszystkich uczuć dzieci, które ewoluują od buntu i strachu przed nieznanym do zaakceptowania i nawet polubienia nowych warunków. Autorka, Magdalena Zarębska, kreśli też portret rodziców, którzy rozmawiają ze swymi dziećmi, przekonują je do swych racji, a nie stawiają przed faktem dokonanym – chociaż prawdę mówiąc on się dokonał.

To również książka dla miłośników koni, bo podstawowym wątkiem jest wielka pasja tytułowej bohaterki do koni, jazdy konnej i wszystkiego, co z końmi ma związek. Na szczęście we Francji też są stadniny koni, a świat dzisiejszych czasów jest na tyle mały, że możliwe są wizyty przyjaciół, którzy przylatują samolotami, by się ze sobą spotkać.