Kolekcja skamielin, ceramiki, broni, przedmiotów kościelnych.
Historia muzeum rozpoczęła się w 1936 roku, kiedy to mieszkaniec Suraża wyorał na własnym polu narzędzia pochodzące z epoki kamienia. Pan Władysław na podwórku wokół domu zbudował specjalne ławy, na których całymi latami układał eksponaty.
Władysław Litwińczuk zmarł w 1992 roku, ale muzeum jest obecnie prowadzone przez jego syna Wiktora.
Są tam kamienne kule do obrony zamku, gotyckie cegły palcówki, nagrobne płyty tatarskie, prawosławne i katolickie, szczątki naczyń, topór katowski, żarna z 1850 roku, świeczniki, sztućce i szkatułka ze strusich piór z nieistniejącego już zamku suraskiego, kolekcja żelazek na dusze i węgiel, numizmaty, przedwojenne radia i obligacje, wagi żydowskie, szabla tatarska, dzbany siwaki z XI wieku, rzeźbione biurko.
Jest też kufer należący do hrabiny starzeńskiej, która przed ponad stu laty nie pozwoliła przez swój majątek poprowadzić linii kolejowej Warszawa - Petersburg i tory wybudowano w pobliskich Łapach.