Jest to znakomity zbiór scenariuszy opartych o najpopularniejsze legendy polskie. Autorka nawiązuje zarówno do legend warszawskich, jak i krakowskich. Czytelnik odnajduje również opowieści z regionu Mazur. Dużą zaletą książki są zamieszczone w niej piosenki wraz z nutami, które stanowią świetne uzupełnienie scenariusza. Legendy polskie na scenę to niezbędnik w pracy nauczyciela przedszkola i nauczania początkowego. Jest to również świetna propozycja dla rodzin, które potrzebują przygotować się do konkursu sztuk teatralnych. Zawarte w książce scenariusze mogą stanowić także pomysł na domowe zabawy w niedzielne popołudnie. Legendy są znakomitym łącznikiem międzypokoleniowym i można je wykorzystać do integracji rodziny, w której są małe dzieci. Pomoże w tym z pewnością pozycja Wandy Chotomskiej.

Któż z nas nie zna legendy o Warsie i Sawie, o smoku Bazyliszku czy o szewczyku Dratewce? Chyba prawie każdy. Jednak mało, kto wie, w jaki sposób można je zaprezentować w teatralnej formie. Zawarte w książce uwspółcześnione teatralne wersje znanych legend pozytywnie zaskakują. Autorka przedstawia nam popularne legendy w nowym świetle, są to opowieści na miarę XXI wieku. Legendy wzbogacone są piosenkami, dzięki czemu każdy bez trudu zapamięta ich treść.

Książka zawiera gotowe scenariusze legend do wystawienia ma małą szkolną scenę. Dialogi są żywe, piosenki skoczne i wesołe, a scenografia prosta do wykonania.
 

Komu się marzy rola w teatrzyku, kto ma do przygotowania inscenizację, komu nie jest straszny tekst z podziałem na role i nutami piosenek – to książka dla niego. Zwłaszcza, jeśli jest pedagogiem, pracuje w organizacji na rzecz dzieci, ośrodku kultury lub innym miejscu, w którym można wykorzystać owe teksty przy faktycznej pracy nad przedstawieniem.
Teksty legend polskich, uwspółcześnionych – tych najbardziej znanych, z miejscem akcji w Krakowie i Warszawie (oczywiście ze Smokiem Wawelskim, Bazyliszkiem i Warsem oraz Sawą w rolach głównych), ale i ... Mikołajkach („Legenda o Sielawowym Królu z Mikołajek”).
Te legendy to gotowe scenariusze – z tekstem głównym, didaskaliami, nutowymi zapisami piosenek, ale bez „grama ilustracji”. Tylko okładka kusi szczerzącym zęby smokiem i wełnianą owieczką narysowanych ręką Marianny Jagody – Mioduszewskiej.
Rozumiem, że cel wydawaniu książki przyświecał inny – by to faktycznie stały się materiały pomocnicze w rękach przygotowujących szkolne teatrzyki. Taka forma graficzna wtedy z powodzeniem wystarcza.
Ale mnie... trochę żal, bo gdyby książka ta została inaczej wydana – z powodzeniem mogłaby służyć jako materiał w zachęcaniu dzieci do poznawania legend w zaciszu domowym, po prostu również do czytania, jak „Bajki – Samograjki” Brzechwy. A tak pozostaje zdecydowanie scenariuszem i poprzez to, jak jest wydana - nie zachęca do ponownego czytania dzieciom „do poduszki”.