Wspomnienia dwojga cenionych twórców literatury dla dzieci, Anny
Onichimowskiej i Grzegorza Kasdepke, opatrzone urokliwymi zdjęciami z
rodzinnych albumów i skromnymi ilustracjami Joanny Olech. Właśnie te
czarno-białe obrazki, jakby niedokończone rysunki dają posmak tego
sielankowego okresu, kiedy człowiek jeszcze nie zupełnie wie, co z niego
wyrośnie, a jego główną troską jest zupełna beztroska. Choć, oczywiście,
rozstanie z jedyną przyjaciółką dla wielu może być tragiczne… Z perspektywy
lat ten tragizm, na szczęście, nieco się zaciera. Onichimowska uroczo, z
dziecięcą naiwnością opisuje postacie i zdarzenia, miejsca i przedmioty,
nadając im nieco mityczny charakter, oddzielając grubą kreską wspominany
świat od obecnego. Kasdepke natomiast wspomina w taki sposób, że trudno nie
wybiec z nim na boisko, nie walczyć w bitwie na kamienie z chłopakami z
sąsiedniego podwórka i nie przejść przez mur na obiad do babci. Wszystko to
w książeczce, która… zaczyna się z dwóch stron, a kończy dwa razy w środku,
co sprawia, że obie lektury można czytać… do góry nogami.