Kto z nas nie marzył kiedyś o prawdziwym przyjacielu? Niektórzy nigdy takowego nie mieli. Inni myśleli, że mają, lecz gdy przyszło co do czego, okazywało się, ile tak naprawdę ta przyjaźń jest warta. Są jednak szczęśliwcy, którzy prawdziwej przyjaźni zasmakowali. Jeżyk (taki z kolcami), główny bohater książki, postanowił sam jej poszukać. Szukał długo i wytrwale – pod liśćmi i za krzakami, aż wreszcie... spadła mu z nieba. Skąd jednak wiadomo, że to prawdziwa przyjaźń? Jeżyk to wie i już, a za przyjacielem gotów jest polecieć (tak, polecieć!) nawet do Afryki.

Jak jeżyk z jerzykiem odkryli Afrykę to piękna książka o sile prawdziwej przyjaźni. Przyjaźni, która trwa mimo różnic (jerzyk – kolega jeżyka – jest ptakiem) i przeciwności. Przyjaźni, jakiej pragnąłby każdy z nas. Piękna treść książki to jednak nie wszystko. Towarzyszą jej ciekawa forma (proza przeplata się tu z wierszem), malownicze grafiki Agnieszki Kuglasz (dość realistyczne i niezwykle pogodne) oraz eleganckie wydanie (wytłaczana okładka i gruby papier wewnątrz). Trudno się od niej oderwać!

Dla młodszych dzieci problemem może być jedynie zbyt duża ilość tekstu na stronie. U mnie w domu Starszy wykorzystywał to jednak jako okazję do przebywania przy lekturze z mamą sam na sam. Wybierając na wieczorne „poczytanki” Jak jeżyk z jerzykiem... dodawał „Bo ta jest dla Młodszego za trudna i nie będzie nas podsłuchiwał!” :)

Urszula Kozłowska w swej książce Jak jeżyk z jerzykiem odkryli Afrykę w piękny sposób przedstawiła definicję przyjaźni, zamykając ją w opowiadaniu o dwóch zwierzątkach. Jeden z tytułowych bohaterów – jeżyk Ignacy – szuka przyjaciela. Robi to na różne sposoby – woła, a nawet krzyczy głośno: „przyjacielu, gdzie jesteś?”, potem pyta inne zwierzęta, czy nie znają przyjaciela dla niego, a Przyjaciel pojawia się niespodziewanie… To trochę tak jak w życiu, gdy za wszelką cenę czegoś pragniemy i wytrwale do tego dążmy, nasze pragnienie potrafi spełnić się w najmniej oczekiwanym momencie. Książka urzekła mnie już okładką. Ilustracje Agnieszki Kuglasz „pachną” ciepłem, serdecznością, po prostu Przyjaźnią… Tekst literacki napisany jest piękną polszczyzną, oprócz tekstu epickiego pojawiają się wiersze, które np. otwierają kolejne rozdziały, są zwiastunem nadchodzących przygód lub podsumowują dotychczasową akcję. Piękna polszczyzna dodatkowo charakteryzuje się lekkością i swoistą prostotą w mówieniu o trudnych sprawach, jakimi są uczucia. Ponadto opowieść osadzona jest w tych realiach, które dla mnie osobiście mają duże znaczenie. Zwierzątka wychowują się w rodzinie, pokazani są wspaniali rodzice, którzy rozumieją potrzeby swego dziecka i pozwalają mu na realizację marzeń.