Witam Panią Profesor,
Jestem mamą 11 miesięcznej Matyldy. Córka niestety do tej pory nie raczkuje, a ja ciągle spotykam się z komentarzami w stylu "a to bardzo nie dobrze... będzie miała dysleksję, nie będzie umiała matematyki... trzeba ją nauczyć raczkować". Faktycznie w artykułach dotyczących rozwoju dziecka często wskazuje się na raczkowanie jako etap, w którym dzięki ruchom tzw. naprzemiennym dochodzi do lepszej współpracy między dwoma półkulami, co zdaniem autorów czytanych przeze mnie tekstów ma kluczowe znaczenie dla przyszłego rozwoju intelektualnego dziecka. Matki na forach internetowych ciągle powołują się na jakieś badania, udowadniające zależność między brakiem raczkowania, a np. dysleksją. Ja żadnych tego typu badań nie odnalazłam. Nadmienię, że Matylda posadzona siedziała w 6 mc, pod koniec 8 usiadła sama z leżenia na plecach, podciągać się do stania zaczęła w 9 a teraz mając 11 zaczyna chodzić za jedną rękę. Dużo rozumie: wykonuje polecania typu: podaj misia, krowę, auto (i wile innych przedmiotów), w książeczkach wskazuje palcem postaci i przedmioty o które zapytam. Kiedy coś chce to właśnie wskazuje na ten przedmiot palcem. Umie zbudować wieże z dwóch klocków. pokazuje nogę, oko, wie gdzie ma języczek. Bawiąc się autkiem jeździ nim (nieporanie) po dywanie i mówi buuu, wie jak robi piesek i rybka. Mówi mama, tata, da, gdzie (które brzmi jak diee) jest (jee), mniam, baba, idzie (idiee), miś (iś). Wszystkie "przyjazne" osoby jakby nie zauważają tych pozytywnych aspektów jej rozwoju, a fakt, że nie raczkuje jest dla nich przesadzający o jej przyszłym kiepskim rozwoju intelektualnym. Bardzo proszę Panią Profesor o informację na temat raczkowania. Z góry bardzo dziękuje.


Pytanie przesłała Pani Anna