Witam Panią.
Mam 25 lat i mam młodszą, 5-letnią siostrzyczkę. Moja siostra poszła w tym roku do zerówki. Na początku (przez pierwszy tydzień) wszystko było w porządku. Niestety ostatnio Ania bardzo przeżywa każde wyjście do szkoły. Jak tylko się obudzi ciągle mówi, że boi się szkoły. Po odprowadzeniu jej ciągle płacze i prosi, żeby jej tam nie zostawiać. Myśleliśmy, że z czasem wszystko przejdzie, ale niestety jest coraz gorzej w moim odczuciu. Dzisiaj miała wręcz atak histerii. Nie pozwalała się dotknąć nauczycielce i płakała. Mieszkamy w małej wiosce i zerówka mieści się w Szkole Podstawowej. Dzieci nie mają zajęć z jedną Panią, ale z pięcioma (wf, plastyka - 2 panie, religia i wychowawczyni). Wydaje mi się, że jest to po prostu dopełnianie sobie godzin do etatu. Jedna z tych pań jest fizykiem, druga biologiem. Na pytanie dlaczego tak bardzo boi się szkoły Ania odpowiada, że bardzo za nami tęskni. Sprawa płaczu zbiegła się w czasie z tym, że nie mogłam jej już
odprowadzać do szkoły z powodu wyjazdu. Rano mama idąc do pracy odprowadzała ją do koleżanki, która mieszka naprzeciwko szkoły i razem do niej szły. Wszystko było w porządku, niestety po zajęciach odbierała ją babcia i czekała na nią na dole, podczas gdy ja zawsze wychodziłam na górę. Wychodząc z klasy i widząc, że nikogo nie ma dziecko się pierwszy raz rozpłakało. Następnego dnia dziecko było przygotowane, że babcia będzie na dole, jednak babcia się spóźniła (jest to staruszka) i Ania znów się rozpłakała. Od tamtej pory było jej bardzo smutno podczas porannego pożegnania, a 2 tygodnie temu gdy odprowadzał ją tata rozpłakała się i błagała, żeby jej nie zostawiał, więc tata został z nią w klasie na 3 godziny. Dziecko nie rysowało, wciąż smutne i po tym czasie tata zabrał ją do domu. Od tamtej chwili ciągle płacze rano. Zostawiamy ją pod opieką Pani i obiecujemy przyjść wcześniej, co oczywiście robimy. Jak Pani myśli czy należy trwać w tym postanowieniu pozostawienia jej za wszelką cenę w zerówce. Dziecko na każdym kroku mówi jak żałuje, że poszła do szkoły jako 5-latek. Jak jej pomóc? Dodam, że Ania wychowuje się w domu pełnym dorosłych, gdzie jest cicho, gdzie nie musi o nic walczyć. I przez to traktowana jest trochę nadopiekuńczo. Nigdzie sama nie wychodzi, gdy chce odwiedzić koleżankę musimy ją tam zaprowadzić. Gdy pytamy dlaczego tak boi się szkoły, mówi, że dlatego że tęskni i dlatego, że sobie nie radzi (wolno maluje, rysuje, boi się chodzić do łazienki, ponieważ spłuczka jest trudna w użyciu). Bardzo proszę o pomoc, ponieważ strasznie się martwimy. Boje się, że takie codzienne przeżywanie tak dużego stresu może dziecku zaszkodzić.
Pozdrawiam serdecznie.


Pytanie przesłała Pani Kasia