Witam. Jestem mamą 4-latki i 7-miesięcznego chłopczyka i niestety muszę się przyznać, że sytuacja mnie przerosła. Nie umiem pomóc swojej córce. Majeczka jest bardzo emocjonalnym dzieckiem, a przy tym bardzo inteligentnym (np. potrafi ułożyć puzzle 120 elementowe). Zawsze znajdowała sposób żeby osiągnąć to, co chce, jak nie prośbą i uśmiechem, to krzykiem. Teraz pozostał jej krzyk. Potrafi popaść w spazmatyczny płacz, z błahego powodu np., że została w przedszkolu zmieniona pani z j. angielskiego lub ja nie pozwolę zgasić jej telewizora (zaczęła gasić światła i każdy sprzęt RTV w całym mieszkaniu idąc do wieczornego prysznica). Na każdy sprzeciw reaguje krzykiem oraz zaciskaniem pięści i zębów. Jak wraca z przedszkola zaczynają się problemy w stylu: nie będę jadła sama - karm mnie, nie będę się ubierała sama - ubierz mnie itp. Nie ma mowy o samodzielnej zabawie. Staramy się, w miarę możliwości po pracy bawić się z Mają czy iść na spacer lub angażować ją w domowe roboty np. babskie robienie pizzy. Niestety nie potrafi się czymś na dłużej zainteresować (szybko się nudzi). Ostatnio doszły jeszcze problemy z zachowaniem w przedszkolu. Panie skarżą się na nią, że rozrabia i nie słuch ich. Kara "spływa" po niej, na prośby nie reaguje, krzyku udaje, że nie słyszy. W domu sytuacja jest identyczna. Nie jesteśmy w stanie dotrzeć do niej. Czasami mam nawet wrażenie, że gdy jej coś tłumaczę to po prostu się "wyłącza". Prośby, groźby, kary - nic nie pomaga. Odkąd miał pojawić się braciszek, tłumaczyliśmy Mai, że troszkę się zmieni w naszym życiu, ale bez względu na wszystko bardzo ją kochamy. Ona też bardzo często mówi, że kocha nas i braciszka. Zdaję sobie sprawę, że jest ona zazdrosna o brata, ale staramy się jej tłumaczyć, że jego pojawienie się nie zmieniło naszych uczuć do niej. Doszło do sytuacji, że poświęcamy Maji więcej czasu, niż małemu dziecku. Od początku była trudnym dzieckiem i zdawaliśmy sobie sprawę, że przed nami trudne chwile, więc szukaliśmy pomocy u specjalisty, który niestety nic nam nie doradził a jedynie utwierdził w przekonaniu, że mamy problem. Panie w przedszkolu rozkładają ręce i tylko mówią, że tak dalej być nie może. A my się szarpiemy i motamy, bo nie umiemy pomóc własnemu dziecku. Widzimy, że nie ma dla niej żadnych autorytetów, przed nikim nie czuje respektu, nikogo nie słucha. Na dodatek coś nabroi, przeprosi i od nowa rozrabia. I tak wkoło. Ostatnio nawet doszło do incydentu, że wsadziła sobie dzwoneczek do buzi i panie z przedszkola miały problem z jego usunięciem. Coraz częściej mam wrażenie, że zachowuje się jak dzieci z ADHD.
Proszę o pomoc, bo nie wiem, co dalej robić, gdzie się udać, żeby ktoś nam pomógł!!! Sami już nie damy rady. Nie chcemy zniszczyć przyszłości naszemu dziecku, bo przed nią całe życie a ona ma dopiero 4 lata.