Witam, mam problem z moim pięcioletnim synkiem, który zaczyna być coraz bardziej agresywny, bije, kopie, gryzie, najczęściej mnie, ponieważ spędza ze mną najwięcej czasu, ale również innych domowników, używa też bardzo brzydkich słów. Martwi mnie to bardzo, ponieważ każdego dnia jest coraz gorzej, potrafi zwyczajnie przejść koło kogoś w domu i go uderzyć, kopnąć, bez powodu. Próbuję już wszystkich sposobów, gdy zaczyna mnie bić, biorę go i przytrzymuję w uścisku tak żeby nie mógł się poruszyć i żeby nie zrobił sobie krzywdy ani mnie. On wtedy wyrywa się płacze, prosi żebym go puściła, że już nie będzie, że się dusi, że jest mu niedobrze, gdy go puszczam znowu robi to samo, i taka sytuacja trwa nawet i dwie godziny, dopóki nie opadnie z sił. Ale boję się czy dobrze robię, bo po takiej walce cały jest roztrzęsiony, zaczyna się wtedy jąkać, mówi, że boli go głowa i brzuch. Nadmieniam, że gdy go tak przytrzymuję mówię do niego, że bardzo go kocham, że nie chcę żeby zrobił sobie krzywdę. Syn nie znosi, gdy się mu czegoś zabrania momentalnie zaczyna źle się zachowywać. Ponieważ nie pracuję staram się spędzać z nim bardzo dużo czasu, bawię się z nim, tłumaczę jak ma się zachowywać, mówię, jakie zachowanie mi się nie podoba, staram się, ponieważ jest bardzo żywym dzieckiem, aby się nie nudził, bo wiem, że wtedy dzieci są też niegrzeczne. Gdybyśmy mu pozwolili na to, co on w danym momencie chce to wtedy jest w porządku, ale przecież tak nie można robić prawda? Nie wiem czy on jest po prostu rozpuszczony, ponieważ mieszkamy z teściami i oni zawsze na wszystko mu pozwalali żeby tylko nie płakał, podważali decyzje moje i męża, gdy my czegoś zabranialiśmy oni w tym momencie zwracali nam przy Synku uwagę. Dochodziło nawet do tego, że mówił do nas- nie pozwolicie mi to pójdę do babci i dziadzia oni na pewno mi pozwolą lub coś dadzą, czy to jest już może jakaś choroba, z którą trzeba pójść do specjalisty. Zauważyłam też, że ta agresja nasiliła się w czasie ospy, na którą synek był chory miesiąc temu, bo musiał wtedy siedzieć w domu przez dwa tygodnie i tak naprawdę pierwszy raz zaistniała taka sytuacja, że nikt mu nie ustąpił i nikt go na to podwórko nie wypuścił. Nie wiem czy to przez to czy z jakiegoś innego powodu. Gdy wychodzę gdzieś z nim poza dom czy to na zakupy czy do kościoła, jest grzeczny nie protestuje, słucha. Nawet w przedszkolu, gdy za bardzo szaleje i pani posadzi go na krzesełko ciszy nie sprzeciwia się ani nie krzyczy. To proszę mi powiedzieć, dlaczego w domu tak się zachowuję czy to jest choroba czy po prostu nie umiem go wychowywać i popełniam lub popełniłam jakieś błędy. Wiem, że syn ma bardzo twardy charakter i chce stawiać na swoim, ale żeby aż tak. Moja mama mówi mi, że ja też w dzieciństwie byłam taka uparta tylko, że ja nie byłam agresywna tylko jak coś mi się nie podobało to reagowałam płaczem. Czy syn mógł odziedziczyć taką cechę charakteru po mnie? Ale co ja mam z nim robić jak postępować? Bardzo proszę o pomoc.


Pytanie przysłała pani Małgorzata