Witam,

Budowanie tożsamości płciowej najczęściej mieści się w przedziale między 3 a 5 rokiem życia. Rodzice często mają trudność z zajęciem stanowiska wobec nieoczekiwanych zachowań, wyborów i potrzeb dziecka. Rozumiem, że Pani również nie bardzo wie co tolerować a czego zabraniać. Gdzie jest granica tolerancji. Proszę spróbować spojrzeć na swoje dziecko w inny nieco sposób. Pani syn z pewnością przeżywa frustracje bo czuje, że pewne jego zachowania są nieakceptowane, poczucie winy z powodu rozczarowania rodziców, smutku, że jest opuszczone i niezrozumiane, wstydu, bo być może jest wyśmiewane. Być może patrzenie na syna z tej perspektywy pozwoli Pani znaleźć rozwiązanie, które przestanie budzić lęk i niepokój. A przynajmniej pozwoli w jasny sposób wyznaczać granice, np. możesz nosić różową bluzkę ale nie spódnicę (proszę pamiętać by w takiej sytuacji zawsze wyjaśnić dziecko czym jest podyktowana decyzja. Najlepiej odnosząc ją do uczuć i myśli innych ludzi). Z drugiej strony zachęcam do zabaw w tworzenie męskiego bohatera (tu proszę puścić wodze wyobraźni). Skoro syn lubi rysować możecie spróbować rysować on męskiego bohatera a Pani żeńskiego. Przy każdej okazji omawiajcie cechy charakterystyczne dla obu płci. Proszę w tej zabawie spróbować odnosić się do zachowań i umiejętności syna charakterystycznych dla męskich osobników, np. szybko biegasz a męscy bohaterowie szybko biegają. Potrafisz budować wieżę, a chłopcy budują domy itd. Warto też kupić grę w magnetyczne ubrania i niby żeńska zabawa w przebieranki – ale Pani może położyć nacisk by ubieranki dotyczyły chłopięcych strojów – w ten sposób również podkreślana będzie chłopięcość syna. Warto by w takie zabawy angażował się tata dziecka. Zachęcam też na każdym kroku do podkreślania tego co chłopięce w Pani synu ale przy tym proszę nie negować tego co lubi, czego potrzebuje a co nie zgadza się z obowiązującymi normami społecznymi. Pisze Pani, że dziecko spędza sporo czasu z ojcem – to bardzo dobrze. Warto by ten czas wypełniony był zajęciami, które obaj Panowie będą uwielbiali razem robić. Warto również by zadbali o zabawę sam na sam. Proszę pamiętać, że wiek Pani syna to wiek kiedy on tą tożsamość próbuje sobie dopiero zbudować, często w tym okresie chłopcy zakochują się w swoich mamach i na różne sposoby próbują się do nich zbliżyć. Być może Pani dziecko jest bardzo silnie z Panią związane? Myślę również, że dobrym pomysłem byłaby konsultacja ze specjalistą (psycholog dziecięcy lub seksuolog dziecięcy) by mógł on dokładnie przyjrzeć się opisywanym zachowaniom. Wówczas możliwe będzie lepsze dopasowanie rozwiązań do Pani sytuacji. Być może okaże się, że nie ma żadnego problemu i potrzeba jeszcze dziecku czasu a Pani cierpliwości i spokoju.



W tej sytuacji życzę spokoju i cierpliwości

pozdrawiam
Marta Żysko - Pałuba

psycholog dziecięcy