Droga Pani Wiolu,
Zaparcia w okresie 2-3 lata są częstym zjawiskiem i mieszczą się w granicach normy rozwojowej. Proszę pamiętać, że dwulatek może być przerażony faktem, że wydostaje się z niego coś tak mało apetycznego i ładnego. Może mieć również problem z oddaniem „kawałka siebie” bo tak właśnie może postrzegać własną kupę. Pisze Pani, że kał dziecka jest „normalny” – nie ma więc czym się obawiać. Najwyraźniej dziecko nie doprowadza do zatwardzeń, które wystąpiłby jeśli „zatrzymania” byłby zbyt długie. Wspomina Pani także, że dziecko kiedy chce zrobić kupę biegnie „ze strachem w oczach do kogoś z bliskich i przytula się”. Interesuje mnie z czego takie zachowanie się pojawiło? Najwyraźniej tłumaczenia, które pojawiły się ze strony dorosłych albo nie były dostosowane do dziecka, albo zawierały elementy straszące np. „jeśli nie zrobisz kupki, będzie cię bolał brzuszek”; albo karząco-obwiniające „dlaczego znowu zatrzymujesz itp.”.
Co może Pani zrobić:
- przede wszystkim proszę przestać zwracać uwagę, komentować i tłumaczyć. W zamian za to proszę chwalić każdą zrobioną kupkę. Świetnie sprawdzają się w takiej sytuacji systemy żetonowe: np. ulubiona naklejka za każdą kupę, choćby najmniejszą ilość.
- Na rynku jest dostępna książka „mała książka o kupie”. Proszę ją kupić i poczytać z dzieckiem.
- warto narysować człowieka (razem z dzieckiem – będzie fajna zabawa) i opowiedzieć dziecku skąd bierze się kupa i w jaki sposób wydostaje się na zewnątrz
- może Pani sięgnąć do materiałów typu ciasto lina i lepić z dzieckiem coś co przypominać będzie kupę właśnie i znowu przy tej okazji opowiedzieć jak dochodzi do jej powstania
- można skorzystać z lalek, które załatwiają swoje potrzeby. Pobawcie się w dom, w przewijanie dzidziusia. Na rynku są dostępne lalki, które nie tylko sikają
- dobrym sposobem jest dawanie przykładu własną osobą. Można zabrać dziecko ze sobą do toalety. Taki sposób jednak często budzi kontrowersje. Decyzję pozostawiam więc Pani. Proszę jednak pamiętać, że dziecko uczy się przez obserwacje. Zawsze na spacerze może Pani wskazać na psią kupę i również opowiedzieć, że tak jak ludzie i zwierzątka robią kupkę.

Proszę jednak przy tym wszystkim pamiętać, że jeśli tematu będzie za dużo, spowoduje to efekt odwrotny od zamierzonego. Proszę więc potraktować ten stan jako codzienność, tym bardziej że to norma rozwojowa. Z propozycji, które przedstawiłam korzystać z umiarem i od wielkiego dzwonu.

Serdecznie pozdrawiam i trzymam kciuki.

Marta Żysko - Pałuba
psycholog dziecięcy

Nintu - Pracownia psychologiczna